| تبليغات | X |
گرگ هاری شده ام،
هرزه پوی و دله دو.
شب در این دشت زمستانزده بی همه چیز،
می دوم، برده ز هر باد گرو.
چشمهایم چو دو کانون شرار،
صفت تاریکی شب را شکند،
همه بی رحمی و فرمان فرار.
گرگ هاری شده ام، خون مرا ظلمت زهر
کرده چون شعله چشم تو سیاه.
تو چه آسوده و بیباک خرامی به برم!
آه، می ترسم، آه.
آه، می ترسم از آن لحظه پر لذت و شوق،
که تو خود را نگری،
مانده نومید ز هر گونه دفاع،
زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی،
پوپکم ! آهوکم !
چه نشستی غافل !
کز گزندم نرهی، گرچه پرستار منی.
پس از این دره ژرف،
جای خمیازه جادو شده غار سیاه،
پشت آن قله پوشیده ز برف،
نیست چیزی، خبری.
ور ترا گفتم چیز دگری هست، نبود جز فریب دگری.
من از این غفلت معصوم تو، ای شعله پاک!
بیشتر سوزم و دندان بجگر می فشرم.
منشین با من، با من منشین،
تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم؟
تو چه دانی که پس هر نگه ساده من،
چه جنونی، چه نیازی، چه غمی ست؟
دردم این نیست ولی،
دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم.
پوپکم، آهوکم!
تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم.
منشین با من، منشین.
تکیه بر من مکن، ای پرده طناز حریر!
که شراری شده ام.
پوپکم، آهوکم!
گرگک هاری شده ام.
مهدی اخوان ثالث
تهران- مهرماه 1334
